maandag 6 juni 2011

pluisjes plukken in de lente lucht

Je kunt het voelen aan de lucht als de lente er aan komt. De lucht omhelst je en maakt je warm van binnen bij de gedachten aan de zonnestralen die je de komende dagen zullen gaan strelen. Geurtjes druven weer rond te vliegen en hun weg te zoeken naar de slecht geluchtte verblijfplaatsen van menig wezen wat zich hermetisch wist af te sluiten de hele winter lang, ter bescherming tegen de deprimerende kou en vroege inval van de veel te lange nachten. Bloemetjes groeien, verliezen hun jeugdige blaadjes en worden pappa's en mamma's. Bijtjes kunnen eindelijk hun vleugeltjes weer uit hun lijf werken, zoals ze zo graag doen. En ik? Ik wandel.
Ik wandel en geniet, laat me omhelzen door de lente, voel de warmte die me diep genoeg weet te raken om me te herinneren aan alle mooie dingen die ik al heb meegemaakt in mijn nog jeugdige leven.
Op die momenten dat niets speciaal lijkt, maar alles je extreem gelukkig maakt, zie je vaak pluisjes door de lucht zweven. Pluisjes die soms ontzettend lange reizen hebben afgelegd en je helpen herinneren dat het soms genoeg is, om alleen je hart op de wind mee te laten waaien om te komen waar je naar op weg was.
Deze pluisjes, behalve hun poëtische waai-waarde, dragen nog iets met zich mee. Geluk. Het zijn gelukkigheidspluisjes die je kunt tegenkomen in iedere denkbare gemoedstoestand. Vaak is het mij overkomen dat ik gelukkig was, enkele keren wat verdrietig en heel soms zelfs eenzaam, maar deze pluisjes die zijn er voor jou en voor mij. De magie van deze pluisjes, het geluk wat ze graag overbrengen op mensen, moet je echter wel zelf, vanuit het binnenste van je hart, willen opnemen in je aderen en je geest laten verreiken.
Ik zal je uitleggen hoe dat moet; De volgende keer dat je een pluisje door de lucht ziet zweven, moet je zonder er verder lang bij na te denken direct met je hand er naar grijpen en vervolgens met een zwaaibeweging deze grijpbeweging afmaken in de richting van de grond. Vervolgens het pluisje pas weer loslaten als het achter je weer neer zou komen (dus doorzwaaien tot heuphoogte en met de handpalm naar achteren gericht de hand openen). Ook als het pluisje niet de hele weg heeft afgelegd en al eerder is ontsnapt is het van groot belang de beweging af te maken. Daarna moet je eventjes stil blijven staan. Heel eventjes maar. Om te voelen, heel precies, misschien zelfs met ogen dicht, wat deze mooie wereld op zo'n heel gewoon moment wel niet allemaal voor elkaar krijgt. Op dat moment mensen, kun je eventjes niet ongelukkig zijn.Want de wereld is er en de zon komt op, en echte gelukkigen weten, dat gewoon genoeg kan zijn.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen